Przepukliny

PRZEPUKLINY

Operacja przepukliny brzusznej to jeden z najczęściej wykonywanych zabiegów chirurgicznych. Całkowicie usuwa dolegliwości związane z przepukliną, wzmacnia powłoki brzuszne i zabezpiecza przed nawrotem choroby. Jak przebiega operacja przepukliny?

Lekarz na podstawie wywiadu i diagnozy przepukliny decyduje wraz z pacjentem i anestezjologiem o przebiegu operacji. Małą przepuklinę można operować w znieczuleniu miejscowym, co pozwala na szybkie opuszczenie szpitala (jeszcze tego samego dnia). Gdy przepuklina jest duża, trwająca wiele lat stosuje się znieczulenie połowy ciała do kręgosłupa (podpajęczynówkowe lub nadoponowe). U pacjentów nerwowych i z trudem znoszących zabiegi chirurgiczne można zastosować znieczulenie ogólne.

WSKAZANIA

Przepuklina udowa

Operacyjne leczenie przepukliny udowej polega na wypreparowaniu worka przepuklinowego, odprowadzeniu jego zawartości na swoje miejsce, czyli do jamy brzusznej, podwiązaniu szyi worka przepuklinowego oraz plastyce pierścienia udowego. Kierunek rozwoju chirurgii, czyli jak najmniejszej inwazyjności i jak najkrótszego pobytu w jednostce leczniczej skłonił lekarzy do stosowania miejscowego znieczulenia przy zaopatrywaniu przepuklin brzusznych. Często ma to miejsce również w przypadku przepukliny udowej, której operacja w wielu jednostkach leczniczych przeprowadzana jest w ramach chirurgii jednego dnia.

Przepuklina pępkowa

Jedynym możliwym skutecznym leczeniem przepukliny pępkowej u dorosłych jest jej chirurgiczne zapatrzenie. Najprościej opisując polega ono na wypreparowaniu worka przepuklinowego, odprowadzeniu jego zawartości do jamy otrzewnej, podwiązaniu szyi worka oraz zamknięciu wrót.

Przepuklina kresy białej

Operacyjne leczenie przepukliny kresy białej polega na rekonstrukcji i wzmocnieniu osłabionej ściany brzucha. Podobnie jak w przypadku innych przepuklin brzusznych tak i w tym wypadku istnieje wiele różnych metod chirurgicznego zaopatrzenia przepukliny. Obecnie często stosowane jest proste zszycie otworu w kresie białej – w przypadku przepuklin niewielkich rozmiarów lub tak zwane metody beznapięciowe z użyciem siatek z tworzywa sztucznego – zarezerwowane większym przepuklinom.

Przepuklina pooperacyjna

W leczeniu przepuklin pooperacyjnych wykorzystywanych jest wiele technik chirurgicznego ich zaopatrywania. Istnieją również konkretne wskazania do leczenia operacyjnego powyższych przepuklin, które lekarz powinien mieć na względzie decydując o odpowiedniej terapii.

PRZYGOTOWANIE DO ZABIEGU

Jeśli operacja będzie wykonywana w znieczuleniu miejscowym wystarczy wywiad lekarski. Gdy stosowane jest znieczulenie podpajęczynówkowe lub nadoponowe poza wywiadem należy jeszcze zrobić morfologię i zbadać układ krzepnięcia – zakres badań określa anestezjolog. Przy znieczuleniu ogólnym niezbędny jest komplet badań: rtg płuc, morfologia oraz układ krzepnięcia. Jeśli osoba operowana ma problemy z układem krążenia dodatkowo trzeba zrobić wysiłkowe EKG. Przed operacją, bez względu na rodzaj zastosowanego znieczulenia, pacjent dostaje lek uspokajający.

PRZEBIEG

Operacja może być wykonana techniką klasyczną – rozcina się wtedy powłoki brzuszne, umieszcza wysunięty fragment jelita na swoim miejscu i zabezpiecza osłabiony obszar powłok jamy brzusznej specjalnie przyciętą siatką. Możliwe jest również wykonanie operacji techniką laparoskopową.Wtedy w pachwinie umieszcza się specjalne prowadnice, przez które są wprowadzane narzędzia chirurgiczne, którymi dokonuje się operacji i wszycia siatki zabezpieczającej.

ZALECENIA PO ZABIEGU

 Tydzień po operacji przepukliny

Jeśli szef na ranie był zewnętrzny, po 5 – 7 dniach  po operacji trzeba go usunąć. Teraz jednak w większości przypadków stosuje się rozpuszczalne szwy śródskórne, które wchłaniają się po zagojeniu rany. Na wierzchu jest ona podtrzymywana nałożonymi w poprzek plasterkami, które po kilku dniach możemy usunąć samodzielnie. Po pięciu dniach usuwamy też opatrunek. Po tygodniu od operacji możemy już zacząć samodzielnie prowadzić samochód.

Dwa tygodnie po operacji przepukliny pachwinowej

Po czternastu dniach rana jest zagojona, jednak proces regeneracji przeciętych tkanek jeszcze trwa. Pełna odbudowa i powrót dawnej wytrzymałości wymaga około trzech miesięcy. Do tego czasu musimy ostrożnie podejmować wysiłek. Początkowo nie można nic dźwigać, bo podnoszenie ciężarów uruchamia tzw. tłocznię brzuszną, czyli dokładnie te mięśnie, które były przecięte. Trzeba je więc oszczędzać, nosząc początkowo nie więcej niż 1 kilogram i stopniowo zwiększając obciążenie do 3-4.

Miesiąc po operacji przepukliny pachwinowej

W tym czasie rana jest całkowicie wygojona, choć mogą pojawiać się pobolewania: mrowienie lub ciągnięcie w pachwinie, zwłaszcza na zmianę pogody. U kilku procent operowanych takie dolegliwości utrzymują się jeszcze przez dłuższy czas. Po 30 dniach po operacji można już żyć całkowicie normalnie i podejmować średniej intensywności wysiłek fizyczny. Uważni musimy być tylko przy podnoszeniu ciężarów, ćwiczeniach i aktywnościach angażujących mocno mięśnie brzucha.

Trzy miesiące po operacji

W tym czasie przecięte tkanki powinny się całkowicie odbudować i odzyskać pełną wytrzymałość. Po około 100 dniach od operacji można podejmować nawet ciężki wysiłek fizyczny. Jedyną dolegliwością może być pobolewanie w pachwinie, ale ono dotyka zaledwie kilku procent operowanych. W zdecydowanej większości przypadków przepuklina pachwinowa nie wraca. Zaledwie u 2-3 procent operowanych dochodzi do nawrotu.

PRZECIWWSKAZANIA

Przeciwwskazania do operacyjnego leczenia przepuklin zależą w znacznej mierze od tego czy jest to operacja techniką klasyczną czy też laparoskopową, a także od rodzaju stosowanego leczenia oraz chorób współistniejących pacjenta.

Podstawowym i bezwzględnym przeciwwskazaniem jest brak zgody pacjenta na zaproponowane leczenie. Ten aspekt nie podlega żadnej dyskusji. Ponadto ciężkie choroby ogólnoustrojowe, takie jak choroba niedokrwienna serca, ciężkie nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niedokrwistość, zaburzenia elektrolitowe, cukrzyca, niewydolność oddechowa stanowią względne przeciwwskazanie i stany te wymagają wyrównania i specjalnego przygotowania pacjenta do operacji. Należy także zwrócić uwagę na wszelkie ropne zmiany skóry okolicy operowanej. Przed zabiegiem muszą one być wcześniej wygojone.

Dodatkowo w przypadku technik laparoskopowych występują dodatkowe, odrębne przeciwwskazania do tego typu zabiegu. Wśród nich należy wymienić niewydolność krążeniowo-oddechową, obecność licznych blizn pooperacyjnych, obecność przetok ropnych i jelitowych, duża przepuklina mosznowa, stany po resekcji węzłów chłonnych w miednicy mniejszej, a także stan po radioterapii okolicy pachwiny.

KLIENCI O NAS